W prawdzie jest dopiero 29 maja, ale właśnie dziś w Gdańskim Hospicjum im. Ks. Eugeniusza Dutkiewicza odbył się Dzień Dziecka dla tamtejszych młodych pensjonariuszy…

..Razem ze szkolnym kołem teatralnym ‘energetico’ do którego należę zostaliśmy zaproszeni, aby wspólnie z dziećmi spędzić ten dzień. Na początku wystąpili uczniowie z podstawówki nr. 35 w Gdańsku. Przedstawiły wszystkim historię brzydkiego kaczątka. Wyszło to naprawdę fajnie. Później ‘pałeczkę’ przejął Michał Juszczakiewicz. Ma facet podejście do dzieci. Zorganizowaliśmy razem parę konkursów oraz trochę potańczyliśmy z dziećmi. Dyrektor Gdańskiego ZOO przywiózł królika i węża, można było dotknąć, a w przypadku królika przytulić zwierzę. Ja wolałem pogłaskać węża. :>

Rozdaliśmy balony, paczki ze słodyczami i kartki z życzeniami, wszystko udało się ładnie…

Dzieciom z hospicjum, jak i z poza chyba [mam nadzieję] się podobało. Mi przynajmniej tak się wydawało, sam się nieźle bawiłem. Lubię dzieci. Dobrze jest pomagać..

Fajnie było zobaczyć na żywo prowadzącego ”Od przedszkola do Opola”… pod koniec rozdawał dzieciom autografy. W porządku facet. ^^

a.. Przebieraliśmy się za jakieś tam dziwactwa.. ja byłem marynarzem. ^^

Takk.. niebawem zdjęcia na photoblogu.

Trochę zainspirowany ostatnimi wydarzeniami w moim życiu, zacząłem rozmyślać na temat ludzkiej natury i relacji międzyludzkich… ludzie jak wiadomo są różni. Każda jednostka składa się na ‘życie’. Życie nie pojmuję jako sam fakt, że człowiek chodzi po ziemi, a to co i jak na niej robi.

Życie…

…człowiek - zwierze stadne. W samotności szybko cofnąłby się do poziomu małpy, przynajmniej intelektualnie. Jednak jakże często w tym stadzie jest bardzo samotny. Bo przecież każdy jest inny. W takim razie czy prawidłowym stwierdzeniem jest to, że jedna osoba jest takim samym człowiekiem jak druga? Jeżeli człowiek jest w stanie być samotny z innymi ludźmi żyjąc z nimi… jak to się ma do życia w stadzie. Jak wygląda nasze społeczeństwo… zbiór jednostek. Jednostka - jeden człowiek. jednostka nie jest równa innej jednostce.

Niektórzy ludzie nie potrafią się odnaleźć w społeczeństwie, wynika to z ich odmienności, jakichś wad nieakceptowanych przez innych ludzi. Do czego dążę… w zasadzie do niczego konkretnego, lecz coś mi chodzi po głowie. Jakby tak zaryzykować i powiedzieć, że skoro każdy jest inny to może nieprawidłowym jest mówienie o kimś jak o chorym psychicznie, albo jak o kimś gorszym. Może tak jak człowiek jest zwierzęciem, to jest jakiś rodzaj ludzi, który jest człowiekiem, ale troszkę innym. Może ludzie dzielą się na jakieś kategorie. Jedni są egoistami, drudzy zboczeńcami itp. Z jednej strony to głupie/chore i przypomina jedną z ideologii zbrodniczych, ale jakoś tak mi to naszło na myśl.

Dlaczego ludzie się ze sobą nie dogadują, nie mogą znaleźć ze sobą wspólnego języka? Może coś w tym jest. Skoro dzielimy ludzi na homo- i hetero-seksualistów, to może podzielmy na inne ‘kategorie’?

Tak w trakcie pisania o tym myślałem, więc to takie w sumie myśli nieprzemyślane są. ^^

Uhh.. muszę podzielić się wrażeniami. Niedawno zakupiłem sobie roleczki. Świetna zabawa, polecam. Byłem na nich z 3 razy i mogę śmiało powiedzieć, że jak na razie idzie mi dobrze i czynie postępy. Dziś są 3 urodziny pewnego centrum handlowego. Zorganizowany został zjazd po 3km ulicy [z górki, zakręty, dobra nawierzchnia i dość szeroka jezdnia.. dwu pasmowa] dla rolkarzy. Zapisy rozpoczynały się planowo od 8.00, więc wraz z dwiema koleżankami i kolegą (pozdrawiam) wsiedliśmy koło ósmej w autobus i pojechaliśmy na miejsce. Jako, że dopiero trwały przygotowania, to pojeździliśmy po parkingu. Po tej rozgrzewce poszliśmy się zapisać. Dostaliśmy koszulki “MOSiR Roller 2008″ i numerki.. Dziewczyny zrezygnowały z jazdy, co po później okazało się jednak słuszną decyzją.. o godzinie dziesiątej start.. policja zamyka ulice, linia startu przygotowana, wywiady zrobione [TVP1 i.. jakaś jeszcze telewizja (?)], karetka w pogotowiu, autobus na końcu trasy już czeka [powrót do c.h.]. Ruszyliśmy… W pierwszej linii wyglądający bardzo profesjonalnie [i tak jeżdżący] Panowie, Ja w drugiej linii, obok mnie rolkarze w strojach hokeistów.. o.0′ ..pierwszy etap, czyli wjazd pod górkę poszedł dość sprawnie, nikt się nie wywalił. Potem już było z górki. Z górki było gorzej.. rozpędziłem się do 40km/h.. [był fotoradar] ..przyjąłem pozycje aerodynamiczną, zjeżdżam.. zjeżdżam i zachciało mi się oderwać nogę i się bardziej rozpędzić… to był błąd. Straciłem równowagę i.. GLEBA. Dobrze, że miałem ochraniacze, to po następnych 2 upadkach też mi się nic nie stało. ^^ Ludzie jadący za mną się chyba przerazili, ale ja jak nigdy nic wstałem i pojechałem dalej. Jeden z nich powiedział mi potem, że jak zobaczył mnie, nie odważył się oderwać nogi i przyśpieszać. Trochę jestem poobijany, porysowany i pozacierany. Nic poważnego.. Dojechałem.. wcale nie ostatni.. ale w końcówce.. ale co się dziwić. Dopiero zaczynam. Fajna zabawa była i to się liczy. Później był drugi zjazd.. w nim również wziąłem udział. Tam wywaliłem się raz podczas jazdy i drugi jak hamowałem na mecie. Pojechałem znacznie lepiej niż za pierwszym razem i prócz mnie z 2 osoby się wywaliły. Poczułem się trochę lepiej jak to zobaczyłem.. ..jeden rolkarz jechał ponad 58km/h.. w pierwszym zjeździe. Tego jestem pewny, ale w drugim rozpędził się podobno do ponad 70km/h.. tego już nie jestem pewien. (do 70km/h na tej trasie jest ograniczenie prędkości) W każdym razie ja byłem tam najmniej doświadczony. Większość mijała mnie jadąc tyłem i robiąc zdjęcia przy prędkości 40km/h. Wziąć w tym udział było naprawdę warto. Fajna zabawa i trochę emocji. Miło spędzony czas ze znajomymi i nowo poznanymi ludźmi.

Jeżeli w najbliższym czasie będzie organizowany podobny zjazd, to na pewno się wybiorę. Może wtedy się już nie wywalę. Jak na amatora to chyba pojechałem całkiem nieźle.

Pozdrawiam.

PS. Na photoblogu cały czas nowe zdjęcia. Niebawem powinny się pojawić fotki ze zjazdu

http://www.photoblog.pl/dieu - zapraszam na mój photoblog. Komentujcie.

Niebawem więcej zdjęć.

Chciałem napisać scenariusz o końcu świata… wyszedł jednak wiersz. Więc wrzucam..

Trochę go pisząc sam się przeraziłem. Mam nadzieję, że da się to wyczytać z wiersza. Otóż uświadomiłem sobie w połowie pisania, czym jest śmierć. Nigdy się jej nie bałem, teraz odczuwam pewien bunt, że gdyby przyszłoby mi umierać, nie mógłbym się pogodzić z tym. Musiałbym zostawić tych co kocham! To straszne… Kiedyś to nastąpi, mam nadzieję, że nie będę w chwili końca mojego świata żałował tego co zrobiłem, bądź też nie, że będę gotów. Rozumiem w tym momencie te wszystkie wiersze ze szkoły. Dopiero teraz tak naprawdę. To takie poczucie prawdziwej niesprawiedliwości. Ych.. oto wiersz:

“Przed obliczem końca świata…”

Koniec świata zdarza się co dzień,

Zwyczajna rzecz.

Słońce wstaje i zachodzi.

Ktoś umiera.

Ktoś się rodzi.

Lecz umrze jak poprzedni.

I jego, koniec świata wyprzedzi,

I w twarz spojrzy…

W oczy zajrzy…

Życia cierpienia ukróci.

Wyzwoli z radości,

Z myślenia trudów.

Każdy skończy w czas.

Wybije dzwon,

Wiatr zimny powieje,

Ktoś stwierdzi zgon.

I stanie się,

Kres świata umarłego.

Śmierć bezpostaciowa,

Zjawisko nieopisane,

Zbędny trud określania,

Każdy ją ujrzy, w swym czasie,

Na cóż się wypatrywać jej oblicza…

Ciekawość pierwszym stopniem do piekła,

Bezduszne ciało legnie,

Nic więcej nie zostanie,

Z prochu powstałeś…

I żadna dusza nigdzie nie pójdzie,

Krótko pamięć po nas trwać będzie,

Wybitni w książkach się zapiszą,

O nich wspomną następni,

Annały otwarte wystarczy się zasłużyć…

Pisałem dotąd niezwykle spokojnie…

Lecz się rzecz stała.

Świadomość mnie dopadła.

Me myśli porozrzucała.

Strach mnie ogarnął.

Dreszcze przeszły.

Na myśl o śmierci.

O końcu mym.

Obojętnie co zrobię,

Zgodnie z mym przekonaniem,

Nie warte się stanie.

To co osiągnąłem,

Ci co ich kochałem,

Wszystko pozostanie,

Ja się oddalę w nieznane,

Ma głowa czarne wizje rodzi,

Jedna myśl po niej chodzi,

Nicość…

Koniec!

W popłoch ma dusza wpada,

Serce głupieje,

Co robić by nacieszyć się byciem,

Bo tam nic nie ma gdzie zmierzamy.

To ścieżka donikąd.

Wiara opium które odrzucam,

Przydałaby się w chwilach tych.

Ewolucja… przekleństwo,

Własne myśli mnie niszczą…

Wiele rzeczy mnie denerwuje (więc cykl wpisów może być naprawdę długi), jednak ciężko jest mnie tak na prawdę wkurwić… chcę się podzielić niektórymi moimi przemyśleniami na temat życia jak najbardziej codziennego, a dokładniej co mnie irytuje, gnębi, gryzie, nie podoba i naprawdę wkurwia. Zacznę od razu…

Na początek z grubej rury, czyli: erotyka, pornografia i granica między nimi. Gryzie mnie, że ludzie mylą te dwa pojęcia. Powinno to być oczywiste, choć rozumiem, że to dość sporny temat…

Czym dla mnie są erotyka i pornografia? Otóż pornografia ma za zadanie wywołać podniecenie. Nooo i od razu już jest jedno ale. Czym się dziś (ale i nie od dziś) ludzie podniecają? Właśnie o to chodzi, że różni są ludzie. Można się podniecić odsłoniętą stopą. Są też różne fetysze, gusta, różne obiekty i sytuacje na punkcie których można się podniecić. To taka mała dygresja. Więc wracając do meritum… granica w ten sposób się zaciera, ponieważ akt kobiecy - który (dla mnie) jest rzeczą normalną, ponieważ uważam ciało za rzecz piękną i nie będącą niczym wulgarnym - stać się może dla kogoś pornografią. Stwierdzenie jest to bardzo subiektywne i należy uważać dzieląc twórczość człowieka na pornografię i erotykę. Na przykład popularna gazeta “playboy”… jest to pornografia, czy erotyka? Jest to dla mnie… (po dłuższym namyśle stwierdzam) pornografia. Człowiek nie kupuje tej gazety aby popatrzeć i zachwycić się w sposób ‘czysty’ osobą i tym co ona prezentuje na zdjęciu, nie ma tu nic ze sztuki. Oczekuje, że kobieta na zdjęciu będzie jak najatrakcyjniej zapakowana i podana w sposób, aby mógł osiągnąć orgazm. Czym innym jest erotyka. Erotyka jest głęboka, namiętna, pokazuje jak piękna jest kobieta, że nie jest przedmiotem, a uosobieniem piękna. Można pokazać ją całą jak ją “Bóg stworzył”, to może być tak samo akt, a nie pornografia. Nie moja wina, że ktoś się przy tym będzie podniecał… jak już mówiłem, można się podniecić patrząc na wiewiórkę w lesie, bądź siedząc w publicznej toalecie.

To jest moja definicja, bardzo prosta, choć pewnie w sposób dość zawiły przedstawiona…

Podsumowując. Przedstawienie kobiety jako rzeczy - Pornografia. Przedstawienie jako uosobienie piękna i uczuć - Erotyka (sztuka).

Można pokazać bardzo ‘ostre’ zdjęcie i będzie to dalej akt. Akt ukazujący emocje, np. pożądanie albo namiętność…

Denerwuje mnie nie tyle sama nie umiejętność rozdzielenia tych dwóch rzeczy, bo to nie dla wszystkich może być jasne, ale jak ktoś mówi, że rysuję pornografię, gdy ja po prostu ukazuję nagą kobietę… to mnie już zadziwia. Powtórzę to słowo… to czego tak nie lubię, to jest IGNORANCJA… sorry… musiałem powiedzieć, znów mi ktoś wytknie, że zwalam wszystko na ignorancje, że się uparłem… to dla mnie wynika właśnie z tego.

c.d.n.

Co raz rzadziej piszę posty… nie oznacza to, że porzuciłem całkowicie blogowanie. Nie, nie… Nic z tych rzeczy. Po prostu cierpię na brak czasu i… trochę zastój umysłowy. Mam jednak dla Was wiersz. Nie wiele pisałem o miłości, teraz połączyłem miłość i me przemyślenia natury egzystencjalnej. Mam nadzieję, że najgorszy nie jest. Postaram się pisać częściej. Poniżej zamieszczam najnowszy wytwór mej chorej głowy, rozpalonego serca i płaczącej duszy. Myślę, że tercet godny poświęcenia paru sekund uwagi. <ach ta skromność> Zapraszam do czytania…

“Nierozłączni”

Miłość - przyjaciółka życia,
Towarzyszy mu co dnia,
Fundament człowieczeństwa,
Jedyny sens istnienia,
Bez niej - pozostaje marna egzystencja,
Nie żyjesz… wegetujesz…

Nie zawiedź wiec jej,
Dbaj o to co najważniejsze,
Po to masz głowę
By dbać o serce…

Nie ma Życia przez wielkie “Ż” bez MIŁOŚCI…

Po miesięcu milczenia na blogu prezentuję swoją przemyślaną wizję… mój pogląd w zakresie ludzkiej egzystencji na tym padole…

Nie odkładaj nic na jutro, jutra może nie być… ALE skoro tak, nic mi z tego, że zrobię coś dziś, jeżeli jutra nie ma. Nie będzie mnie, ani tej rzeczy którą zrobiłem… Nie będę tego żałować, bo mnie nie będzie, żałuję teraz bo żyje… później nie będę żył, a więc nie będę mógł żałować. Jednak, jeżeli patrzeć od strony człowieka wierzącego… jest życie wieczne, więc tam możemy żałować, ale jakie to życie wieczne /raj/, gdzie będą nas gnębić negatywne uczucia, a to, że nie zrobiliśmy czegoś dla nas ważnego, nie musi ważyć o tym, że pójdziemy do tego.. jak mu tam.. PIEKŁA.

Po co robimy to co robimy [żyjemy]? tylko i wyłącznie, aby ewentualnie się zakwalifikować do ‘nieba/raju/edenu’ [oczywiście z punktu widzenia osoby wierzącej]? Ja myślę, że jesteśmy po prostu zwierzętami, które jest w jakimś stopniu rozwinięte i jest W TEJ CHWILI najwyżej w całej piramidzie królestw zwierząt. Może to się zmienić, przez naszą własną głupotę [patrz wojny itp]. Jesteśmy zwierzętami, które są biologiczne. Rodzą się i umierają, od zawsze. Nie rozumieją świata, rozwijają się, więc tworzą różne teorie aby go pojąć, albo zaakceptować. Nie szukamy prawdy, żyjemy obłudą. Jedna z tych teorii się przyjęła i mamy w efekcie boga. Możliwe że kiedyś człowiek odkryje ‘jak to było’, wtedy rzeczywiście coś osiągnie. No, pod warunkiem, że sam się nie zniszczy do tego czasu. To wszystko co widzimy i co sobie myślimy, to po prostu chemia, jeżeli wchodzimy w jakiś rzekomy stan śmierci, ale później ‘wracamy’ i opowiadamy, że widzieliśmy raj… to wydaje mi się, że znów działają jakieś czynniki biologiczne, działa ‘coś’ w człowieku czego jeszcze po prostu nie poznaliśmy, może niedotlenienie mózgu po prostu… słaby jestem z biologii, ale takie jest moje wyobrażenie.

Podsumowując. Jest człowiek, z natury rodzi się i umiera. Później nic nie ma, może sobie wyobrażać, wierzyć w co chce, ale on umrze i nic po nim nie zostanie, prócz tego co zrobił na ziemi, ale z sąbą nic nie weźmie, bo nigdzie nie idzie… do piachu ewentualnie. Lecz i tak się rozłoży po czasie. Może i okrutna jest moja wizja, ale tak to widzę.

Przy tej okazji POLECAM film pt. “Linia życia” z Kieferem Sutherlandem oraz Julią Roberts. Daje do myślenia. Jeden z moich ulubionych filmów.

Po dłuższej przerwie wracam z nowym wierszem… dość przełomowy jak dla mnie.

“Pora żyć”

Coś dojrzało,
Poczuł to,
Nagle się to stało,
Pękło coś,
Zastukało,
Niespełnienie…

Obudziło marzyciela,
Spokoju mu to nie dawało,
Zagłębił się,
Spotkał z sercem,
Pomówił z sumieniem,
Już wie…

Lecz nie powie,
Tego nie ujawni jeszcze,
Tylko tyle,
Przemyśleń czas się kończy,
Czas czynów nastał,
Pora żyć.

Dziś przy okazji omawiania książki Jana Pawła II pt. “Pamięć i Tożsamość”, przyszła mi do głowy taka myśl…

“Człowiek sam powinien stworzyć sobie raj… na ziemi.”

Po co jest dobro, po co zło, po co zasady i wolność? Człowiek powinien stworzyć raj na ziemi, przecież żyjemy tu i teraz, to co będzie po śmierci, a raczej to czego może nie być, nie leży chyba aż tak w naszej gestii. Pielęgnujmy to dobro, dbajmy o ogół, aby żyło się wszystkim dobrze, w wolnym świecie. Bo czym jest raj? Raj nie musi być czymś idealnym, bez zła. Skoro nie ma dobra bez zła, to raj nie może być czystym dobrem. Po prostu zło trzeba umieć powstrzymać, a dobro pielęgnować.

Działajmy, nie czekajmy na zbawienie egzystując na ziemi. Weźmy sprawy w swoje ręce. Mamy wszystkie narzędzia do działania: wolność, sumienie, umysł. Budujmy raj. Nauczmy się korzystać z tych narzędzi. Po co je mamy? Aby przetrwać w czystości? Może jednak warto zrobić coś więcej? Raj nie jako życie wieczne, ale takie życie, aby kolejne nowe, następujące po nas życia, żyły lepiej, od nas, od innych ludzi sprzed 100, 200 czy 1000 lat.  Cały czas w sumie dążymy do tego raju, ale nie używamy narzędzi…

Dlaczego świat w jakim żyjemy nie może być rajem? Bo ludzie nie potrafią żyć razem? Przecież w raju jakim sobie wyobrażamy, żyjemy często tak samo z ludźmi. To tam będziemy z nimi mogli żyć, a teraz nie możemy? Tam też może się trafić ktoś, kogo nie tolerujemy, ludzie źli, też się nawracają, a Bóg podobno jest miłosierny więc i taką osobę przyjmie do raju, ale oni są dalej źli, to zło może się objawić ponownie. Jak będzie wyglądał raj wtedy? Jak życie na ziemi…bo raj ma być samotnością? Albo bycie z Bogiem? No jak to?  Jeżeli Bóg mówi o raju, po śmierci, to nie może być miłosierny, a raczej powinien być sprawiedliwy. Bo te dwie rzeczy się wykluczają. Jeżeli Bóg byłby sprawiedliwy, miałoby to sens…

Żyjmy tak, aby pozostawić po sobie, najlepszy grunt, dla kolejnych pokoleń, aby raj, był tu i teraz.

Nie wiem, czy coś z tego sensownego wyczytaliście, ale to są kolejne chore myśli z mojej głowy. ;)  Zapraszam do komentowania… co Wy na to?